Należał do najwybitniejszych pięściarzy lat 60. Na igrzyskach olimpijskich w Tokio (1964) zdobył złoto w wadze półśredniej, choć w finale przez ponad dwie rundy boksował ze złamanym kciukiem. W Bielsku-Białej zmarł Marian Kasprzyk. Miał 86 lat.
O olimpijski tytuł mógł walczyć już w Rzymie (1960). W ćwierćfinale pokonał Władimira Jengibariana (ZSRR), obrońcę tytułu, ale miał rozbity łuk brwiowy i nie dopuszczono go do finału wagi lekkopółśredniej. W stolicy Kraju Kwitnącej Wiśni dopiął celu, ale w dramatycznych okolicznościach. Rywalem był Ricardas Tamulis, mówiący po polsku Litwin, wtedy reprezentujący oczywiście ZSRR.
Już w I rundzie Polak złamał kciuk w prawej ręce. Po II rundzie słynny Papa Stamm zorientował się, że jego zawodnik zadaje ciosy tylko jedną ręką, a gdy usłyszał, w czym rzecz, rozważał poddanie. Kasprzyk zapewnił, że da radę, a reszta jest historią – pokonał potężny ból, wygrał z rywalem i tym samym pięknie dopełnił najlepszą godzinę w dziejach polskiego boksu (wcześniej tytuły zdobyli Józef Grudzień i Jerzy Kulej).
Pan Marian stoczył w karierze 270 walk, wygrał z nich aż 232, ale mistrzem kraju nigdy nie był (na drodze stawali Leszek Drogosz czy wspomniany Kulej). Walczył w barwach BBTS-u Bielsko-Biała, a także Górnika Wesoła i Górnika Pszów.
Bodaj najważniejsze zwycięstwo odniósł na początku lat 90., gdy pokonał chorobę nowotworową. Otwarcie podkreślał w wywiadach, że pomógł mu w tym powrót do religii. W 1966 roku powstał film „Bokser” w reżyserii Juliana Dziedziny. Scenariusz częściowo oparty był na wydarzeniach z życia pana Mariana. W roli głównej wystąpił Daniel Olbrychski.
– Wspaniały chłopak, wspaniały bokser. I bardzo dobry człowiek, głęboko wierzący, choć o legendzie zabijaki, którym też trochę był, bo każdy z tych wielkich bokserów tego zabijakę musi w sobie mieć – powiedział dla portalu o2 słynny aktor.
tom
