„Ciemno wszędzie, głucho wszędzie…” – tymi słowami rozpoczęły się dwa wydarzenia ze szkolną interpretacją dramatu Adama Mickiewicza pt. „Dziady część II” w Szkole Języka Polskiego im. św. Jana Pawła II w Bostonie. Pierwsze czytanie klasyka polskiej literatury odbyło się 13 grudnia 2025 r. i było skierowane do rodziców. Drugie – z 24 stycznia – zorganizowano dla szerszej publiczności: uczniów od klasy pierwszej wzwyż, pracowników szkoły oraz rodziców.
Literatura na scenie
„Co to będzie? Co to będzie?” – powtarzał Chór (Natalia i Olivia Gałka, Laura Tusińska) na scenie Centrum Matki Bożej Częstochowskiej. W adaptacji wyreżyserowanej przez wychowawczynię klasy ósmej, Małgorzatę Momot-Hurst, pojawiły się także postaci narratorów (Dominik Jankowski i Oliver Gajczak), którzy objaśniali zwyczaj przywoływania duchów oraz sens moralnych przesłań kolejnych scen.
Na scenie wystąpili również: Dzieci – Józio i Rózia (Sara i Weronika Maciejewskie), Widmo Pana (David Pena), Kruk (Dawid Żurowski-Uthman), Sowa (Serena Karam), śpiewająca „Baranka” Dziewczyna (Matylda Hurst, absolwentka), Widmo (ponownie Dominik) oraz Wieśniaczki (druga rola Natalii, Olivii i Laury). Wodzirejem widowiska był Guślarz (Gabriel Shulman), przywołujący i żegnający kolejne duchy.
Nauka poprzez sztukę
Zaproszenie na spektakl było dla rodziców miłą niespodzianką, dla nauczycielki zaś – sposobem na przybliżenie uczniom klasyki polskiej literatury. Role zostały przydzielone w klasie. Tam też uczniowie czytali swoje kwestie, a następnie przygotowywali stroje i rekwizyty. Próbom towarzyszyły rozmowy o Mickiewiczu i jego epoce, ale również o wartościach płynących z prezentowanego dramatu i dylematach bohaterów.
Czytanie dla rodziców odbyło się w specjalnie przygotowanej, mrocznej scenografii, przy pełnej grozy muzyce (w oprawie Kacpra Króla). Widowisko wzbudziło zachwyt, ale też skłoniło do refleksji nad ponadczasowymi wartościami: dobrocią, miłosierdziem, potrzebą miłości oraz potępieniem okrucieństwa, egoizmu i braku wrażliwości na ludzkie cierpienie.
Wspólny sukces
Propozycja dyrektora szkoły, Jana Kozaka, aby ponownie zaprezentować dramat – tym razem dla całej społeczności szkolnej – spotkała się z entuzjazmem młodych artystów.
Klasowy projekt spotkał się z uznaniem i stał się inspiracją dla młodszych uczniów, którzy również zadeklarowali chęć odkrywania i popularyzowania polskiej klasyki literatury w podobny, twórczy sposób.
Małgorzata Momot-Hurst
wychowawczyni klasy ósmej SJP w Bostonie
