Strona głównaDziałyZwyczajeTak świętują prezydenci!

Tak świętują prezydenci!

Wbrew temu, co można sobie wyobrażać, Thanksgiving w Białym Domu nie jest wielkim oficjalnym bankietem z udziałem polityków i dyplomatów. Co ciekawe, nie wszyscy prezydenci spędzają ten dzień w Białym Domu, niektórzy wybierają prezydencką rezydencję Camp David albo własne domy. Thanksgiving to przede wszystkim rodzinne święto prezydenta, któremu jednak towarzyszy kilka charakterystycznych ceremonii, a najbardziej znaną jest oczywiście ułaskawienie indyka.

Tradycja ułaskawiania indyka przez prezydentów została oficjalnie zapoczątkowana w latach 80. XX wieku. Na zdj. prezydent Donald Trump wraz z żoną Melanią podczas ceremonii ułaskawienia indyków Gobble i Waddle w zeszłym roku. Fot. X/WhiteHouse

Prezydenckie orędzie

Częścią publiczną obchodów Święta Dziękczynienia jest prezydencka proklamacja, a od kilkudziesięciu lat także ceremonia ułaskawienia indyka.

Prezydencki związek ze świętem jest jednak znacznie starszy od telewizyjnych ceremonii. W 1789 roku George Washington ogłosił 26 listopada dniem dziękczynienia. W 1863 roku, w środku wojny secesyjnej, Abraham Lincoln ustanowił zwyczaj obchodzenia go co roku pod koniec listopada. Chodziło wtedy również o przypomnienie podzielonemu narodowi tego, co może go łączyć.

Na przestrzeni lat przy prezydenckich stołach nie brakowało zaskakujących potraw. Obok indyka pojawiały się ostrygi z zatoki Chesapeake, ryby z Potomaku czy słodkie ciasta. W 1897 roku pierwsza dama Ida McKinley poleciła przygotować do świątecznej kolacji 26-funtowego indyka z Rhode Island, nadziewanego ostrygami. W 1912 roku William Howard Taft wyczekiwał z kolei dużego mince pie – tradycyjnego placka z bakaliami – przysłanego przez ukochaną ciotkę Delię Torrey z Massachusetts.

Czasem świąteczny stół był również okazją do pamiętania o pracownikach. W 1902 roku, gdy Theodore Roosevelt dowiedział się, że robotnicy budujący nowe skrzydło zachodnie Białego Domu nie mogą wziąć wolnego z powodu napiętego harmonogramu, polecił przygotować im wcześniejszy obiad z indykiem.

Dwa święta

Jedna z najdziwniejszych historii wydarzyła się w 1939 roku, kiedy to Franklin D. Roosevelt postanowił przesunąć Święto Dziękczynienia o tydzień wcześniej, by wydłużyć czas przedświątecznych zakupów i pomóc sprzedawcom. Wywołał tym jednak przede wszystkim ogromne zamieszanie. Część stanów przyjęła nową datę, inne pozostały przy poprzedniej. Amerykanie obchodzili więc w praktyce dwa różne Thanksgivings, a przeciwnicy pomysłu prześmiewczo nazywali nowe święto „Franksgiving”. Sprawę uporządkowano w 1941 roku: odtąd święto federalne przypada w czwarty czwartek listopada.

Sam Roosevelt też potrafił spędzić Thanksgiving nietypowo. W 1936 roku jadł świątecznego indyka na pokładzie krążownika USS „Indianapolis”, płynąc na konferencję do Ameryki Południowej. Ptak miał za sobą niemałą podróż: wyhodowany w Utah, dotarł do prezydenta przez Waszyngton i Charleston.

Ułaskawienie indyka

Najbardziej widowiskowy element współczesnych obchodów ma historię pełną mitów. Powtarza się czasem, że Harry Truman ułaskawił indyka w 1947 roku, nie ma jednak żadnego wiarygodnego dowodu, że tak się stało. Truman otrzymywał indyki od przedstawicieli branży drobiarskiej, ale niekoniecznie oszczędzał im świątecznego losu.

Jeszcze starsza opowieść dotyczy syna Lincolna, Tada, który miał wyprosić życie dla indyka przeznaczonego na świąteczną kolację. To sympatyczny rodzinny epizod, lecz nie początek współczesnej ceremonii. W 1963 roku John F. Kennedy incydentalnie zdecydował, że podarowany mu ptak wróci na farmę. Dopiero George H.W. Bush w 1989 roku oficjalnie użył słów o prezydenckim ułaskawieniu, rozpoczynając coroczną tradycję.

Obecnie dwa indyki otrzymują imiona, występują przed kamerami i po ceremonii trafiają pod opiekę, zamiast na stół. Bywa przy tym zabawnie: w 2009 roku Barack Obama ułaskawił ptaka o imieniu Courage, żartując, że jego córki Malia i Sasha pomogły ocalić go przed obiadem. Indyk trafił później do Disneylandu. W listopadzie 2025 roku Donald Trump ułaskawił ptaki Gobble i Waddle.

Prezydenci nie zawsze spędzają Święto Dziękczynienia w Białym Domu. Na zdj. Bill Clinton z żoną Hillary i córką Rodham podczas Thanksgiving 1995, które spędzali w Camp David. Fot. clintonlibrary.gov

Od Camp David do Bagdadu

Najbardziej zwyczajny obraz prezydenckiego święta pochodzi z 1996 roku. Bill i Hillary Clintonowie spędzili Thanksgiving z rodziną i przyjaciółmi w Camp David. Na stole znalazły się indyk z nadzieniem chlebowym, sos z podrobów, purée ziemniaczane, bataty, zielona fasolka, żurawina, sałatki oraz dwa desery: pumpkin pie i pecan pie. Menu wyglądało więc znajomo dla większości amerykańskich rodzin.
George W. Bush w 2007 roku również świętował w Camp David. Podano między innymi żurawinę w galaretce, suflet z batatów i deser z musu dyniowego. Prezydent znalazł jednak czas, aby telefonicznie złożyć życzenia żołnierzom służącym w Iraku, Afganistanie i na pokładzie USS „Eisenhower”.

Cztery lata wcześniej poszedł znacznie dalej. W Thanksgiving 2003 roku, w ścisłej tajemnicy, przyleciał do Bagdadu i niespodziewanie pojawił się na kolacji około 600 amerykańskich żołnierzy. Podróż utrzymywano w sekrecie ze względów bezpieczeństwa. Było to jedno z najbardziej pamiętnych prezydenckich obchodów tego święta.

Thanksgiving w prezydenckim wydaniu ma zatem dwie twarze: publiczną, z oficjalnym orędziem, kamerami i ułaskawionym indykiem, oraz prywatną, bliższą zwykłej rodzinnej kolacji. Niezależnie od miejsca – w Waszyngtonie, Camp David czy na drugim końcu świata – jego najważniejsze elementy pozostają takie same: wspólny posiłek, wdzięczność i pamięć o tych, którzy nie mogą świętować w domu.

WEM

spot_img

Najpopularniejsze

Ostatnio dodane